Bij BeoBOM adviseren we over de risico’s van ontplofbare oorlogsresten uit de Tweede Wereldoorlog. Tijdens het analytische onderzoek worden we door het bronnenmateriaal regelmatig herinnerd aan de menselijke gevolgen van de oorlog. Op historische luchtfoto’s zijn bijvoorbeeld ziekenhuizen, militaire hospitalen en geïmproviseerde behandelruimten te herkennen aan de grote rode kruisen op de daken. In deze inrichtingen speelde zich veel menselijk leed af.

De zorg voor oorlogsslachtoffers vereiste een heel andere vorm van geneeskunde dan artsen in vredestijd gewend waren. Hulpverleners werden regelmatig gedwongen buiten hun vertrouwde werkterrein te treden. Zo zag huisarts Harry Stapert zich tijdens de bevrijding van Sint-Odiliënberg genoodzaakt chirurgische ingrepen te verrichten waarvoor hij niet was opgeleid. Ook de beschikbaarheid van medische hulpmiddelen was onder zulke omstandigheden allerminst vanzelfsprekend.

Hoeveel Nederlanders tussen 1940 en 1945 gewond raakten door bombardementen, beschietingen en ongelukken met explosieven, zoals landmijnen, is niet precies bekend. Hun aantal moet echter in de duizenden hebben gelopen. Wel staat vast dat de inzet van artsen, verpleegkundigen en andere hulpverleners heeft voorkomen dat het dodental nog verder opliep.

Daarom associëren we de rode kruisen niet alleen met plaatsen van leed, maar ook met plaatsen waar menselijkheid, zorg en toewijding onder uitzonderlijk moeilijke omstandigheden overeind bleven.